Tjoba-selectie on tour (deel 6);  it ain’t over, till it’s over

Tjoba-selectie on tour (deel 6);  it ain’t over, till it’s over

Nog maar drie zaalwedstrijden te gaan…we zitten dus inmiddels in de fase dat het serieus om de knikkers gaat. Wat zo’n toch wel spannende periode met de mens doet, bleek afgelopen zaterdag maar weer eens. ‘Boom Boom’ Bustraan die preventief 11 uur slaap aftikt op de vrijdagavond, Peter al fietsend naar het veld, kleine Janse als chauffeuse in het busje; toch geen alledaagse gedragingen van de zojuist genoemde personen. Echter, zoals de afgelopen weken op sportief gebied ook al het geval was kon er maar één de kroon spannen: de kleine grote mevrouw uit Arendskerke. Naar het schijnt werden de torenhoge verwachtingen haar wat teveel, waardoor ze ervoor koos om maar helemaal een korfbalvrij weekend te nemen en acte de présence te geven op een niet nader te noemen festival. Gelukkig voor ons als selectie waren de plaatsingscriteria voor Pyeongchang nog net iets te streng voor Astrid, waardoor we toch met acht dames richting Zwijndrecht konden vertrekken.

Evenals afgelopen weken, kenden onze reserves een puike start van hun wedstrijd. Runner-up Albatros 2 werd stevig onder druk gezet, waardoor ze hun beweeglijke en dynamische spel niet lekker van de grond kregen. Tjoba daarentegen kon lange en geduldige aanvallen opzetten, die – kritisch bekeken – zelfs nog wat te weinig rendement opleverden. Als het vizier iets scherper had gestaan, had de 6-8 voorsprong na een minuut of twintig zo een aantal goals hoger uit kunnen vallen. Nu bleef Albatros op ’t vinkentouw en wist men genadeloos te profiteren van een inzinking aan Tjoba-kant, resulterend in een 12-8 ruststand. Zonder verder in details te treden, kan deze periode het beste worden omgeschreven aan de hand van bij een ieder bekend wielerjargon; men schreeuwde achterstevoren op de fiets om hun moeder en had ’t karretje flink in de poep gereden…
Het was dus aan coach Joosse om de mentale schade te repareren en de koppen weer omhoog te krijgen, waarvoor hij doorgaans enkele krachtige oneliners uit de hoge hoed weet te toveren. De verwachting is dan ook dat het niet lang zal duren voordat spreuken als “de wedstrijd is als een frikadel, je moet hem alleen zelf speciaal maken” op tegeltjes verkrijgbaar zijn in de dorpswinkel van Arendskerke.
De wijze woorden hadden echter ditmaal een averechts effect; het was juist de thuisploeg die fel uit de startblokken schoot en er vrijwel direct drie in had liggen. Zou het dan alsnog een strafexercitie worden? Het antwoord hierop bleek gelukkig al snel ‘nee’ te zijn; Tjoba was zelfs bij machte om een klein sprintje eruit te persen en het verschil behoorlijk te verkleinen. Helaas liet Albatros daarna zien dat er niet voor niets op het immer betrouwbare Wikipedia te vinden is dat de ‘Diomedeidae’ – zoals men in het Latijn wordt genoemd – over een flink uithoudingsvermogen beschikt, waardoor er uiteindelijk een 23-15 eindstand op de borden kwam.

Evenals de weken voorafgaand, kreeg Tjoba 1 dus weer de schone taak om de eer te redden en te zorgen dat er punten mee konden gaan naar Schreins. Gezien de knappe 7 punten uit de laatste 4 wedstrijden geen onmogelijke opgave, volgens de bekende scorebordjournalistiek. Maar, hier dacht de Zwijndrechtse equipe blijkbaar net iets anders over. Trouwe supporters ‘taxi’ Hans en Cocky B. zagen met lede ogen aan hoe de ploeg van Tom Mertens met zichzelf aan het worstelen was en vooralsnog niet boven kon komen; getuige de 13-7 ruststand. Nu zal Cocky zichzelf overigens niet al te druk hebben gemaakt, met in haar achterhoofd dat er nog twee vrij grote namen in retro-trainingskleding op de bank zaten. Deze mannen hadden eerder op de dag een glorieuze overwinning geboekt in ‘Erremuu’, waardoor hun Tjoba 3 zich volgende week tot kampioen kan kronen.
Terug naar de hoofdmacht. Of Tom ook Vlaamse tegeltjeswijsheden heeft gebruikt zullen we niet weten, maar feit is wel dat Tjoba scherp uit de kleedkamers kwam en zich beetje bij beetje wist terug te knokken in de wedstrijd. Zeker de laatste tien minuten zorgden voor de nodige spanning; geen van beide ploegen wist meer echt los te komen, waardoor beide coaches er lustig op los wisselden om iets te forceren. Toen de zoon van bovengenoemde grote mevrouw kort voor tijd de 19-20 binnenschoot – en daarbij in al zijn bescheidenheid een knuffel van Tom afsloeg – leken de groen-witten winnaar te worden van dit tactisch steekspel, ware het niet dat Albatros koel bleef en door een vrije bal alsnog een puntje wist te pakken.
Deze puntendeling zorgt ervoor dat Tjoba terug te vinden is op een 5e plaats op de ranglijst; twee punten boven nummer 7 RWA, maar ook binnen dezelfde afstand van nummer 2 Vriendenschaar. Kortom, het is buitengewoon spannend in klasse 1E en de opdracht voor volgende week is dan ook duidelijk: kampioen VEO zonder punten terug naar Voorburg sturen.

Normaliter worden dit soort zaken bij terugkomst op ’t dorp nog uitvoerig nabesproken bij de algemene ontmoetingsplaats cq. café/restaurant ‘de Oranjeboom’, maar dichte deuren om 22:00u. gooiden roet in het eten.  Dit toch wel bizarre scenario zorgde ervoor dat ‘La Strada’ spekkoper werd deze avond, gezien het indrukwekkende rijtje markante Tjoba-figuren dat daar genoot van een klein drankje. Met heren als ‘Generaal Dekker’, praeses van de club van 100 Sander L. en de uitbater/eigenaar van Untapped-venue ‘het Schipperskwartier’, vielen zelfs de mannen van de selectie in het niet…

Namens de selectie,

AG