Tjoba-selectie on tour (deel 5); de kleinste is voor even de allergrootste

Tjoba-selectie on tour (deel 5); de kleinste is voor even de allergrootste.

Na – op uitdrukkelijk en zelfs telefonisch verzoek van de PR-afdeling van Fortis – behoorlijk wat promotie op diverse social media kanalen, was het dan afgelopen zaterdag eindelijk zover; de Zeeuwse derby in de 1e klasse van het zaalkorfbal! Dat betekende geen busjes met diverse lekkernijen, maar ‘gewoon’ met o.a. de gezinswagen van coach Joosse richting de Vlissingse Baskensburg. Groot voordeel hiervan was dat er nu maar een kleine twintig minuten naar de slechte platen van DJ Boom Boom B. geluisterd moest worden, wat voorkwam dat er een dag later nog allerlei ‘muziek’ van diverse Nederlandse treitervloggers door ’t hoofd zou spoken. Kortom, de hoogste tijd voor de ‘van Diemen – brüders’ om eindelijk eens hun debuutalbum te gaan lanceren en ons daarmee van goede reisplaatjes te voorzien.

Enfin, terug naar de wedstrijden. Na de prima teamprestatie van vorige week, begonnen de Tjoba-reserves ook nu weer voortvarend aan de wedstrijd. Binnen luttele minuten stond er een 0-2 voorsprong op de borden, vooral mogelijk gemaakt door gastspeler ‘Tripel’ Werner. Normaal spaart deze jonge schutter zijn krachten liever voor invalbeurten in Tjoba 1, maar door de afwezigheid van de iets oudere schutter – echter vooral bekend als schwalbe-koning – Robert van S. werd hij gedwongen om eens over ’t hart te strijken om ook wat ontwikkelingshulp te verrichten bij Tjoba 2. Helaas ontbraken de krachten om de voorsprong wat uit te kunnen bouwen, waardoor de thuisploeg al vrij vlug kon counteren en zich richting een klein gaatje in hun voordeel kon knokken. Dit knokken werd soms vrij letterlijk genomen, getuige de stevige duels die werden uitgevochten. Voor aankomend topskiester Astrid was dit het sein om in de eerste helft alvast eens bij de coach te gaan polsen hoe het zat met de reserves, zodat de voorbereiding op de Winterspelen van 2022 in Peking niet al vroegtijdig in het honderd zou lopen. Een schlemielig opgelopen korfbalblessure valt immers niet te verkopen aan de goed betalende sponsoren. Coulant als hij is, besloot Peter daarom om de Vlaamsche Parel de warming-up in te sturen om zodoende zijn medewerking te kunnen verlenen aan ‘The Olympic Dream’ van Astrid.

De ‘dream’ van Tjoba 2 om een van de titelfavorieten pootje te lichten, was met de rust ook nog steeds intact. Het collectieve saunabezoek (of waren het toch kleedkamers met gewoon een iets te hoge temperatuur?) werd dan ook afgesloten met de bemoedigende woorden dat er zeker nog iets te halen viel. Dit werd echter helaas niet omgezet in daden; in de fase direct na rust verslapte het zowel aanvallend als verdedigend, waarvan de geel-zwarten gretig gebruik maakten. Ondanks een tweetal fraaie goals van invaller Bako Bas, kon er daarna eigenlijk geen moment meer aanspraak gemaakt worden op een resultaat (in de vorm van een gelijkspel of winstpartij) en eindigde de pot in een 19-13 overwinning voor de gastheer. Afgezet tegen de eclatante 17-29 thuisnederlaag is de uitslag helemaal niet zo verkeerd, maar helaas worden de punten niet op die manier verdeeld…

Die punten moesten dan wederom maar gehaald worden door de matadoren van Tjoba 1, die – na  opeenvolgende overwinningen op RWA en Juliana – ongetwijfeld vol vertrouwen het veld in stapten. Het bewijs hiervan werd dan ook vrijwel meteen geleverd door Anne Sophie; die haar eerste schot promoveerde tot doelpunt en daarmee het startsignaal gaf voor een goede beginfase van ‘de onzen’. Onder toeziend oog van een mooie schare aan Tjoba-supporters (klasse!), wist men Fortis direct met de rug tegen de muur te zetten en een mooie voorsprong te creëren. Telkens als de thuisploeg even de illusie had dat het gat verkleind kon worden, stond het collectief van Tjoba op en kon er snel tegen gescoord worden. Hierbij is bewust het woord ‘collectief’ benoemd; er was niet één duidelijke uitblinker aan te wijzen, maar alle acht spelers gingen voor elkaar door het vuur en straalden uit dat de punten mee zouden gaan naar Schreins. Door enkele technische mankementen rondom de tijdwaarneming en wat hectische situaties voor leidsman Peter de Pagter, werd het met zo’n twee minuten op de klok nog wel even flink spannend. Bij een stand van 25-25 moest er nog één keer aangezet worden om de punten te pakken, hetgeen perfect begrepen werd door de kleine grote mevrouw uit ’s-Heer-Arendskerke. Er gaan geluiden dat ze dergelijke korte ballen op trainingen maar weinig maakt, maar op dit moment suprême bleef ze uitermate koelbloedig. Dit slimmigheidje zorgde voor de fel bejubelde 25-26 eindstand, waardoor de ‘streak’ van Tjoba aanhoudt en er inmiddels drie keer achter elkaar is gewonnen.

Het behoeft natuurlijk geen nadere uitleg dat deze erg lekkere overwinning nadien goed gevierd is, waarbij wel aangetekend moet worden dat het nog even de vraag was of er wel voor sluitingstijd in Lau gearriveerd kon worden. Door een kleine logistieke misrekening, moest iedere beschikbare centimeter in de eerder aangehaalde burgerlijke gezinsauto van Piertje J. benut worden om alle ‘plakkers’ terug op het dorp te kunnen krijgen. Na dit enigszins knusse ritje verlangden de inzittenden niet alleen naar een borrel, maar ook naar de vertrouwde busjes. Een autorit met tassen, koffers en trilvlaggen op je schoot is immers niet de meest comfortabele vorm van vervoer…

Namens de selectie,

AG